February 22, 2024

Όταν τα κύτταρα εκρήγνυνται: Μελέτη αποκαλύπτει γονίδιο που προκαλεί φλεγμονή που μεταφέρεται από εκατομμύρια

Αυστραλοί ερευνητές του WEHI ανακάλυψαν ότι έως και το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού φέρει μια γενετική αλλαγή που αυξάνει τον κίνδυνο φλεγμονής, μέσω μιας διαδικασίας που περιγράφεται ως «εκρηκτικός» κυτταρικός θάνατος.

Η μελέτη μπορεί να εξηγήσει γιατί μερικοί άνθρωποι είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν ασθένειες όπως φλεγμονώδη νόσο του εντέρου ή να υποφέρουν πιο σοβαρές αντιδράσεις σε λοιμώξεις από βακτήρια όπως η σαλμονέλα.

Ρίξε μια ματιά

  • Το MLKL είναι ένα απαραίτητο γονίδιο για την ενεργοποίηση νεκροπτωτικού κυτταρικού θανάτου, μια φυσική διαδικασία που προστατεύει το σώμα μας από λοιμώξεις. Σε μερικούς ανθρώπους, αυτή η διαδικασία μπορεί να πάει στραβά και να προκαλέσει σοβαρή βλάβη στους ιστούς.

  • Η μελέτη διαπιστώνει ότι έως και το 3% του παγκόσμιου πληθυσμού φέρει μια γενετική παραλλαγή, που είναι γνωστό ότι ενισχύει την ικανότητα της MLKL να σκοτώνει κύτταρα.

  • Τα ευρήματα θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε καλύτερες εξατομικευμένες θεραπείες για φλεγμονές και άλλες ασθένειες στο μέλλον.

Ανοσολογική δύναμη του «εκρηκτικού» κυτταρικού θανάτου

Κάθε λεπτό, εκατομμύρια κύτταρα στο σώμα μας πεθαίνουν επίτηδες. Ο κυτταρικός θάνατος είναι μια ουσιαστική διαδικασία που προστατεύει το σώμα μας από ασθένειες εξαλείφοντας ανεπιθύμητα, κατεστραμμένα ή επικίνδυνα κύτταρα και αποτρέποντας την εξάπλωση ιών, βακτηρίων, ακόμη και καρκίνου.

Η Δρ Sarah Garnish του WEHI είναι η πρώτη συγγραφέας της εργασίας και είπε ότι ενώ υπάρχουν διάφοροι τύποι κυτταρικού θανάτου, η νεκρόπτωση διακρίνεται από την αγριότητά της: τα κύτταρα ουσιαστικά εκρήγνυνται, κρούοντας συναγερμό για άλλα κύτταρα του σώματος.

«Αυτό είναι καλό στην περίπτωση μιας ιογενούς λοίμωξης, όπου η νεκρόπτωση όχι μόνο σκοτώνει τα μολυσμένα κύτταρα αλλά επίσης δίνει οδηγίες στο ανοσοποιητικό σύστημα να ανταποκριθεί, να καθαρίσει και να ξεκινήσει μια πιο συγκεκριμένη και μακροχρόνια ανοσολογική απόκριση», είπε ο Δρ Γκαρνις.

«Αλλά όταν η νεκρόπτωση είναι ανεξέλεγκτη ή υπερβολική, η φλεγμονώδης απόκριση μπορεί στην πραγματικότητα να πυροδοτήσει τη νόσο».

Γενετικά φρένα

Ο φύλακας της νεκρόπτωσης είναι το γονίδιο MLKL. Όταν το σώμα χρειάζεται να απελευθερώσει μια απόκριση κυτταρικού θανάτου υψηλής ισχύος, απελευθερώνονται τα κυψελωτά φρένα που κανονικά κρατούν το MLKL υπό έλεγχο. Ωστόσο, κάποιοι από εμάς φτιάξαμε ένα μοντέλο MLKL με αδύναμα φρένα.

Η Δρ. Garnish και οι συν-συγγραφείς της μπόρεσαν να το ποσοτικοποιήσουν σε επίπεδο πληθυσμού για πρώτη φορά.

«Για τους περισσότερους από εμάς, η MLKL θα σταματήσει όταν το λέει ο οργανισμός, αλλά το 2 έως 3% των ανθρώπων έχουν μια μορφή MLKL που ανταποκρίνεται λιγότερο στα σήματα διακοπής», είπε ο Δρ Γκάρνις.

«Αν και το 2-3% δεν φαίνεται πολύ, αν σκεφτεί κανείς τον παγκόσμιο πληθυσμό, αυτό ισοδυναμεί με πολλά εκατομμύρια ανθρώπων που φέρουν ένα αντίγραφο αυτής της γενετικής παραλλαγής».

Η επικεφαλής του προγράμματος Δρ Joanne Hildebrand είπε ότι η έρευνα προτείνει ότι μια κοινή γενετική αλλαγή όπως αυτή μπορεί να συνδυαστεί με τον τρόπο ζωής ενός ατόμου, το ιστορικό λοιμώξεων και την ευρύτερη γενετική σύνθεση για να αυξήσει τον κίνδυνο ασθένειας, φλεγμονώδεις και σοβαρές αντιδράσεις σε λοιμώξεις.

Αυτό είναι γνωστό ως πολυγονιδιακός κίνδυνος: η συνδυασμένη επίδραση πολλαπλών γονιδίων στην ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου χαρακτηριστικού ή κατάστασης.

«Λαμβάνοντας ως παράδειγμα τον διαβήτη τύπου 2, είναι σπάνιο για μία μόνο γενετική αλλαγή να καθοριστεί εάν κάποιος θα αναπτύξει τη νόσο», είπε ο Δρ Χίλντεμπραντ.

«Αντίθετα, πολλά διαφορετικά γονίδια παίζουν ρόλο, όπως και περιβαλλοντικοί παράγοντες, όπως η διατροφή και το κάπνισμα».

Ο Δρ Χίλντεμπραντ είπε ότι δεν είναι τόσο απλό όσο η άμεση σύνδεση αυτής της διαφοράς στο γονίδιο MLKL με το αν κάποιος θα αναπτύξει μια συγκεκριμένη πάθηση.

«Δεν έχουμε ακόμη επισημάνει αυτήν την παραλλαγή γονιδίου MLKL με κάποια συγκεκριμένη ασθένεια, αλλά βλέπουμε πραγματική πιθανότητα να συνδυαστεί με άλλες γενετικές παραλλαγές και άλλα περιβαλλοντικά σήματα για να επηρεάσει την ένταση της φλεγμονώδους απόκρισής μας».

Προς την εξατομικευμένη ιατρική

Η κατανόησή μας για το MLKL έχει προχωρήσει πολύ από τότε που εμφανίστηκε τυχαία σε ένα εργαστήριο WEHI πριν από περισσότερα από 20 χρόνια. Η τρέχουσα έρευνα ανοίγει την πόρτα σε μελλοντικές δοκιμές και προληπτικούς ελέγχους για τον προσδιορισμό των κινδύνων ασθενειών.

Η αλληλουχία του γονιδιώματος γίνεται φθηνότερη και πιο προσιτή. Καθώς οι ερευνητές έχουν περισσότερα γονιδιωματικά δεδομένα, αυξάνεται η πιθανότητα να είναι σε θέση να συνδέσουν κοινές γενετικές παραλλαγές, όπως αυτή που περιγράφεται για το MLKL, με τη νόσο.

Στο μέλλον, οι ερευνητές ελπίζουν να εντοπίσουν γενετικές αλλαγές που θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι κάποιος είναι πιο πιθανό να έχει σοβαρή περίπτωση COVID-19 ή λιγότερο πιθανό να αναρρώσει μετά τη χημειοθεραπεία.

«Κάθε πληροφορία σαν αυτή μας βοηθά να κάνουμε την εξατομικευμένη ιατρική περισσότερο πραγματικότητα», είπε ο Δρ Γκάρνις.

Η ομάδα του WEHI διερευνά επίσης εάν η ανεξέλεγκτη νεκρόπτωση θα μπορούσε να είναι ευεργετική σε ορισμένες περιπτώσεις. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν τα άτομα με την παραλλαγή του γονιδίου MLKL να έχουν ισχυρότερη κυτταρική αμυντική απόκριση σε ορισμένους ιούς;

«Γενετικές αλλαγές όπως αυτή γενικά δεν συσσωρεύονται στον πληθυσμό με την πάροδο του χρόνου, εκτός αν υπάρχει λόγος γι’ αυτές· συνήθως μεταδίδονται επειδή κάνουν κάτι καλό», είπε ο Δρ Γκάρνις.

«Εξετάζουμε τα μειονεκτήματα αυτής της γενετικής αλλαγής, αλλά εξετάζουμε και τα πλεονεκτήματα».

Η έρευνα υποστηρίχθηκε από το Εθνικό Συμβούλιο Υγείας και Ιατρικής Έρευνας, την Πολιτειακή Κυβέρνηση της Βικτώριας, την Επιχορήγηση του Προγράμματος Εκπαίδευσης της Αυστραλιανής Κυβέρνησης και την Υποτροφία Wendy Dowsett.

WEHI Συγγραφείς: Sarah Garnish, Katherine Martin, Maria Kauppi, Victoria Jackson, Shene Chiou, Yanxiang Meng, Daniel Frank, Emma Tovey, Komal Patel, Annette Jacobsen, Georgia Atkin-Smith, Ladina Di Rago, Marcel Doerflinger, Christopher Horne, Cathrine Hall , Samuel Young, Ian Wicks, Ashley Ng, Charlotte Slade, Andre Samson, John Silke, James Murphy και Joanne Hildebrand.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *